شمارهٔ ۲۹۶

مشکل غمی ست عشق که گفتن نمی توان

وین مشکل دگر که نهفتن نمی توان

غم های عاشقان همه گفتند پیش یار

ما را عجب غمی ست که گفتن نمی توان

دندان به قصد لعل لبش تیز چون کنم

کان لعل گوهری ست که سفتن نمی توان

خون بسته غنچه وار دل تنگم از فراق

دلتنگم آن چنان که شکفتن نمی توان

در خون نشست چشم هلالی که از رهت

گردی به دامن مژه رفتن نمی توان