شمارهٔ ۳۰۷

نظاره کن در آینه خود را حبیب من

اما بشرط آنکه نگردی رقیب من

من از وطن جدا و دل من ز من جدا

آگاه نیست یار ز حال غریب من

زین سان که درد عشق توام ساخت ناتوان

مشکل زیم اگر تو نباشی طبیب من

تا کی خورم غم و پی تسکین درد خویش

گویم بخود که در ازل این شد نصیب من

آزرده شد هلالی و آن گل نگفت هیچ

تا کی جفای خار کشد عندلیب من