شمارهٔ ۳۱۲

دل خون شد از امید و نشد یار یار من

ای وای بر من و دل امیدوار من

ای سیل اشک خاک وجودم بباد ده

تا بر دل کسی ننشیند غبار من

از جور روزگار چه گویم که در فراق

هم روز من سیه شد و هم روزگار من

زین پیش صبر بود دلم را قرار نیز

یارب کجا شد آن همه صبر و قرار من

نزدیک شد که خانه عمرم شود خراب

رحمی بکن و گر نه خرابست کار من

گفتی برو هلالی و صبر اختیار کن

وه چون کنم که نیست بدست اختیار من