شمارهٔ ۳۲۵

دلا زان لب زلال خضر می خواهی خیالست این

ز آتش آب می جویی تمنای محالست این

کسان گویند هر جوینده ای یابنده می باشد

ترا می جویم و هرگز نمی یابم چه حالست این

قدت را نی الف می خوانم و نی سرو می گویم

بلند و پست چون گویم که دور از اعتدالست این

بهجرانش دم آبی که می گردد نصیب من

جدا زان لب حرامم باد اگر گویم حلالست این

بشام غم هلالی بسکه زار و ناتوان گشتی

کسی ناگاه اگر بیند ترا گوید هلالست این