شمارهٔ ۳۴۹

آمده ای بمنزلم ای مه نازنین فرو

ماه مگر ز آسمان آمده بر زمین فرو

نیست عرق ز تاب می وقت صبوح بر رخت

ریخته شبنم سحر بر گل آتشین فرو

چند بخشم بگذری توسن ناز زیر ران

وه که دمی نیامدی از سر خشم و کین فرو

چون تو بناز دست خود رقص کنان فشانده ای

ریخته صد هزار جان عاشق از آستین فرو

بس که ز غصه خون من جوش کنان بسر رود

در تب اگر عرق کنم خون چکد از جبین فرو

خورد هلالی از کفت سیلی رنج و آه و غم

بر سر کس نیامده رحمتی این چنین فرو