شمارهٔ ۳۵۰

باز ای سوار شوخ کجا می روی مرو

آه این چه رفتنست چرا می روی مرو

هر دم ز رفتن تو بلای دلست و دین

ای کافر بلا چه بلا می روی مرو

چین بر جبین فگنده برون رفتنت خطاست

ای ترک چین براه خطا می روی مرو

بر عزم گشت خرم و خندان شدی سوار

ای گل که همچو باد صبا می روی مرو

دل رفته است و از پی او تند می روی

با آنکه از پی دل ما می روی مرو

گفتی برون روم که هلالی شود هلاک

او خود هلاک شد تو کجا می روی مرو