شمارهٔ ۳۵۳

بر سر راه تو بودم که رسیدی ناگاه

جلوه ای کردی و آن جلوه مرا برد ز راه

گر به سرحلقه تسبیح ملک باز رسی

قدسیان نعره برآرند که سبحان الله

گر به منزلگه وصلت نرسم معذورم

ره دراز است و مرا عمر به غایت کوتاه

گریه ای کردم و از گریه دلم تسکین یافت

آه اگر گریه نمی بود چه می کردم آه

صد شب هجر گذشت و مه من پیدا نیست

طرفه عمری که به صد سال ندیدم یک ماه

عمرها دولت وصلت به دعا خواسته ام

ما غلامان قدیمیم و به جان دولت خواه

از سجود در او منع هلالی مکنید

که سر خویش نهادست به امید کلاه