شمارهٔ ۳۶۷

ترا که جان منی ساخت ناتوان روزه

ندانم از چه سبب شد بلای جان روزه

زکوة حسن بنه سوی ما و روزه منه

که این زکوة بسی بهترست از آن روزه

زبان و کام ترا روزه بی حلاوت ساخت

نداشت شرمی از آن کام و آن زبان روزه

ز بس که بر در و بام آفتاب طلعت تست

بخانه تو گشادن نمیتوان روزه

رسید دور گل و روزه در میان آمد

کجاست عید که برخیزد از میان روزه

در انتظار شب عید و نور مجلس یار

سیاه گشت بچشم همه جهان روزه

ز ماه روزه هلالی فغان مکن همه روز

خموش باش که زد مهر بر دهان روزه