شمارهٔ ۳۷۵
هلالی جغتاییای که به خون مردمان چشم سیاه کرده ای
کشته شدست عالمی تا تو نگاه کرده ای
دست به رخ نهاده ای بهر حجاب از حیا
پنجه آفتاب را برقع ماه کرده ای
پادشهی و ملک دل هست خراب ظلم تو
زان که بلا و فتنه را خیل و سپاه کرده ای
آخر عمر بر رخم داغ جفا کشیده ای
پیر سفیدموی را نامه سیاه کرده ای
دوش هلالی این همه برق نبود بر فلک
باز مگر ز سوز دل ناله و آه کرده ای