شمارهٔ ۳۷۸
هلالی جغتاییامشب تو باز چشم و چراغ که بوده ای
جانم بسوخت مرهم داغ که بوده ای
ای باغ نوشکفته کجا رفته ای چو ابر
ای سرو نورسیده به باغ که بوده ای
من چون چراغ چشم به راه تو داشتم
ای نور هردو دیده چراغ که بوده ای
دارم هزار تفرقه در گوشه فراق
کز فارغان بزم فراغ که بوده ای
ای گل که جان ز بوی خوشت تازه می شود
مردم ز رشک عطر دماغ که بوده ای
باز این غبار چیست هلالی به روی تو
در کوی مهوشان به سراغ که بوده ای