شمارهٔ ۴۱۴

تیر و کمان گرفته ای سوی شکار می روی

صید تواند عالمی بهر چه کار می روی

جانب صیدگه شدی همره خویش بر مرا

بی سگ خویشتن مرو چون به شکار می روی

وه چه سوار طرفه ای کز سر مهر پیش تو

چرخ پیاده می رود چون تو سوار می روی

چون گذری به چشم من بر مژه ها قدم منه

چند به پای همچو گل بر سر خار می روی

شد تن زار من چو خس بهر خدا تو ای صبا

همره خود ببر مرا گر بر یار می روی

ای دل خاکسار من کی تو به گرد او رسی

کز پی بادپای او همچو غبار می روی

یار چو بر قفای خود هیچ نگه نمی کند

چند هلالی از پیش بی خود و زار می روی