شمارهٔ ۱

ای دور مانده از حرم خاص کبریا

سوی وطن رجوع کن از خطه خطا

در خارزار انس چرا میبری بسر

چون در ریاض انس بسی کرده چرا

بگذر ز دلق کهنه فانی که پیش از این

بر قامت تو دوخته اند از بقا قبا

از کوچه حدوث قدم گر برون نهی

گوید ز پیشگاه قدم حق که مرحبا

بزدای زنگ غیر ز عبرت ز روی دل

کآیینه دل است نظرگاه پادشا

آیینه را ز آه بود تیرگی ولیک

از آه صبح آینه دل برد صفا

کبر و ریا گذار و قدم در طریق نه

تا راه باشدت بسر کوی کبریا

بیگانه شو ز خویش بگرد تنت متن

تا جان شود بحضرت جانانت آشنا

تا کی ضلال تفرقه جویای جمع شو

کز نور جمع ظلمت فرقت شود هبا

در راه دوست هستی موهوم تو بلاست

هان نفی کن بلای وجود خودت به لا

تا تو بحرف لا نکنی نفی هر دو کون