شمارهٔ ۱۷

ای بر دل شکسته ز درد تو داغ ها

در سینه ام ز آتش عشقت چراغ ها

چون هر دلی شده که به داغ تو مبتلاست

نگشاید از تفرج گلزار و باغ ها

جان های ما به داغ جدایی بسوختی

باشد که رخت خویش شناسی به داغ ها

در ورطه بلای تو دل گمشده است و جان

شد سال ها که می کند از وی سراغ ها

شرح شمایل تو حسین ار کند شود

ز انفاس جان فزاش معطر دماغ ها