شمارهٔ ۹۹

دل همیشه تکیه بر فضل الهی می کند

جان گدای او شده است و پادشاهی می کند

هرکه از مستی جام عشق ملک جم نخواست

سلطنت از اوج مه تا پشت ماهی می کند

غره شاهی مشو درویش این درگاه باش

در حقیقت هرکه درویش است شاهی می کند

ای شده مغرور ملک نیمروز آگاه شو

زان اثرهایی که آه صبحگاهی می کند

ما خجالت ها بسی داریم لیکن آن کریم

از کمال لطف هردم عذرخواهی می کند

هرکه اندیشد ز خجلت های هنگام شمار

من عجب دارم که چون میل مناهی می کند

موسپید و دل سیه گشت از گنه زان رو حسین

آب دیده لعل گون و چهره کاهی می کند