شمارهٔ ۱۰۰

رندان که مقیمان خرابات الستند

از غمزه ساقی همه آشفته و مستند

برخاسته اند از سر مستی بارادت

زانروز که در میکده عشق نشستند

تا چشم بنظاره آن یار گشادند

از دیدن اغیار همه دیده ببستند

زان شورش و مستی که ز هستی نهراسند

نشکفت اگر ساغر و پیمانه شکستند

از نشیه آن باده که از عشق قدیمست

از جوی حوادث همه یکبار بجستند

دست از همه آفاق فشاندند ز غیرت

ای دوست بیندیش که باری ز چه رستند

از ذوق بلا نوش خرابات خرابند

در شوق بلی گوی مناجات الستند

از هستی خود جانب مستی بگریزند

تا خلق ندانند که این طایفه هستند

مانند حسین از سر کونین گذشتند

با این همه از طعن بداندیش نرستند