شمارهٔ ۲۲۷

گر تو روی دل خود آینه سیما بینی

چهره دوست در آن آینه پیدا بینی

چون تو از ظلمت هستی نفسی باز رهی

همه آفاق پر از نور تجلی بینی

دل بآب مژه و آه جگر صافی کن

تا چو آیینه پاکیزه مجلی بینی

از دم و نم رخ آیینه شود تیره ولیک

روی آیینه دل زین دو مصفا بینی

بزم اقبال تو آراسته گردد آندم

که چراغ از تف جان و مژه شعلا بینی

چند گویی که ندیدم اثر طلعت دوست

دیده از خواب گران باز گشا تا بینی

سر مویی اگر از سر هویت دانی

دوست را در همه آفاق هویدا بینی

رشته صد تو بود اندر نظر ظاهر بین