شمارهٔ ۲۳۷

چه حذر کنم ز مردن که توام بقای جانی

چه خوش است جان سپردن اگرش تو میستانی

هله تیغ عشق برکش بکش این شکسته دل را

که ز کشتن تو یابد دل مرده زندگانی

پی جستن نشانت ز نشان خود گذشتم

که کسی نشان نیابد ز تو جز به بی نشانی

ز خمار خودپرستی چو مرا نماند طاقت

قدحی بیار ساقی ز چنان میی که دانی

ز زلال خضر جامی بچشان و ده بقایی

که بجان رسیدم ای جان ز غم جهان فانی

نفسی مرو ز پیشم بنما جمال خویشم

بشکن هزار توبه که بلای ناگهانی

گه جلوه جمالت قدح از حدق بسازم

که چشم شراب غیبی به پیاله نهانی

لب ما و آستینت سر ما و آستانت

اگرم بخویش خوانی و گرم ز پیش رانی

چو حسین عاشقی تو که هزار ذوق یابد

بگه سیوال رویت بجواب لن ترانی