شمارهٔ ۲۳۸

رخ خویش اگر نمایی دل عالمی ربایی

دو جهان بهم برآید ز نقاب اگر برآیی

ز مشارق هویت چو بتابد آفتابت

ز ظلال اثر نماند ز کمال روشنایی

هله ای شه مجرد بنمای طلعت خود

نه تویی بهل نه اویی نه منی بمان نه مایی

غم خویش با که گویم بکدام راه پویم

خبر تو از که جویم تو که در صفت نیایی

بجمال لایزالت بکمال بیزوالت

بگداز هستی ما که نماند این جدایی

دل و دین چو میربایی ز پس هزار پرده

چه قیامتی که باشد چو نقاب برگشایی

چو بنزد تست روشن که بحسن بی نظیری

عجب ار جمال خود را بکسی دگر نمایی

چو خلیل عشق اویی مگریز ز آتش دل

که گل و سمن بروید چو بآتش اندرآیی

تو سبوی پر ز آبی بکنار بحر وحدت

اگرت سبو شکسته تو شکسته دل چرایی

ز لباس هستی خود چو حسین شو مجرد

پس از آن درآ بدریا که تو مرد آشنایی