شمارهٔ ۲۳۹
حسین خوارزمیبیا ایکه جانرا مداوا تویی
که ما دردمند و مسیحا تویی
جهان چون تن است و تو جان جهان
که چون جان نهان و هویدا تویی
چو ظاهر بباطن بیامیختی
گهی ما تو باشیم و گه ما تویی
غلط میکنم ما و تو خود کجاست
در آنجا که ای جان تنها تویی
بزن آتش ای عشق در ما و من
که ما جمله لاییم والا تویی
بهر گوشه ای از تو صد فتنه است
که سرمایه شور و غوغا تویی
تو معشوقی ای عشق و هم عاشقی
که لیلی و مجنون شیدا تویی
ز عالم چو آیینه ای ساختی
تماشاگر و هم تماشا تویی
فزایش نخواهم من از دیگری
که روح مرا راحت افزا تویی
ز هر ذره جلوه دهی حسن خویش
که در دیده پیوسته بینا تویی
گر آشفته آید حدیث حسین
تو معذور دارش که گویا تویی