شمارهٔ ۲۵۴

روزم چو شب تیره شد از درد جدایی

ای روشنی دیده غمدیده کجایی

حال من مجروح جگرخسته چه دانی

جانا چو نداری خبر از درد جدایی

گر بهر عیادت قدمی رنجه نکردی

باری چو بمیرم بسر تربتم آیی

از خسته دلان وه که چه فریاد برآید

ناگه تو اگر از در عشاق درآیی

آنرا که چو من صید غم عشق تو گردد

نی پای گریز است و نه امید رهایی

بی درد دلارام نمیگیردم آرام

ای درد دلارام توام عین دوایی

ما همچو حسین از غم تو چاره نداریم

تو چاره جان و دل بیچاره مایی