شمارهٔ ۲۶۰

آه که از ره کرم یار نکرد یاریی

سوختم از غم و نشد رنجه بغمگساریی

بر سر صید خود مرا کشت و نگاه هم نکرد

لایق صید خسروی نیست چو من شکاریی

چاره کار عاشقان زاری و زور و زر بود

زور و زرم چو نیست هست چاره بنده زاریی

کبر و ریا نمیکنم بر در کبریای او

عزت و سرفرازیم مسکنت است و خواریی

نیستم آتشی صفت سر بهوا نمی کشم

بر درش آبروی من هست ز خاکساریی

من بامید لطف تو آمده ام به پیش در

بدرقه طریق من هست امیدواریی

با تن همچو برگ که کوه بلا همی کشم

پیشه عاشقان بود طاقت و برد باریی

شد ز علاج درد من عقل بعجز معترف

زانکه ز عشق خورده ام ضربت زخم کاریی

گر به نثارت آورم همچو حسین جان بکف

از رخ اهل دل کشم خجلت و شرمساریی