شمارهٔ ۲۵۲
جلال عضدای یار دوش همدم و یار که بوده ای
لب ها گزیده شب به کنار که بوده ای
آشفته موی زلف به دست که داده ای
سر پرخمار دفع خمار که بوده ای
با چشم نیم مست کجا مست خفته ای
با زلف بی قرار قرار که بوده ای
ما بی تو همنشین غم و یار محنتیم
تو همنشین و همدم و یار که بوده ای
با رنگ لاله و قد شمشاد و بوی گل
ای نوبهار حسن بهار که بوده ای
با ابروی کمان وش و مژگان چون خدنگ
ای من شکار تو تو شکار که بوده ای
با دشمنان نشسته علی رغم دوستان
بنگر گل که گشته و خار که بوده ای
روزم چو شام تیره گذشت از فراق تو
تو روشنایی شب تار که بوده ای
من دل فگار مرهم لعل لب توام
تو مرهم درون فگار که بوده ای
بر خود جلال پیرهن از غصه چاک زد
بر رغم او تو وصله کار که بوده ای