شمارهٔ ۱۴جلال عضدرباعیّاتگر از رخ مه زلف چو چوگان ببرددر حسن ز مه گوی ز میدان ببردجانها همه افتاده به دام غمش انداز دست غمش دلم کجا جان ببرد
