غزل شمارهٔ ۵
کلیمضعف طالع برده از من قوت تدبیر را
برنتابد از خرابی خانه ام تعمیر را
گر چنین شاداب از خون شهیدان می شود
آب پیکان سبز خواهد کرد چوب تیر را
کی دگر از خانه چشمم قدم بیرون نهی
زآستانت بردم آنجا خاک دامن گیر را
ما ز قید او نمی خواهیم پا بیرون نهیم
ورنه در باز است دایم خانه زنجیر را
هر نفس بی اختیار از سینه می آید به لب
ناله گرمی که آتش می زند تأثیر را
چشم مستت شوخی و بی باکی از حد می برد
گرچه می بیند به فرق خویشتن شمشیر را
انتظار ساغر از ساقی مکش دیگر کلیم
فکر خود کن کس نمی ریزد به خاک اکسیر را