غزل شمارهٔ ۱۳

بند از زنجیر نتوان کرد دل وارسته را

می تواند زد به عالم پشت پای بسته را

تشنه یک آرزو از همت والا نه ایم

خاک هم آب است دست از آب حیوان شسته را

تا توانی ناتوانان را به چشم کم مبین

یاری یک رشته جمعیت دهد گلدسته را

رحمت حق را هر آن عارف که بشناسد درست

داند اجری نیست چندان توبه بشکسته را

هیچگه راه جدایی در میان شان وا نشد

دوست دارم الفت آن ابروی پیوسته را

ای دل اندر بزم او پر زاری از حد می بری

یادگیر از شمع آنجا گریه آهسته را

خنده بدمستی است در ایام ما هشیار باش

محتسب بو می کند اینجا دهان بسته را

می نهم در زیر پای فکر کرسی از سپهر

تا به کف می آورم یک معنی برجسته را

کس بجز ساغر تلاش ما نمی فهمد کلیم

شعر فهمان جمله صیادند صید بسته را