غزل شمارهٔ ۲۳

اشک کواکب نگر چرخ غم اندود را

گریه فراوان بود خانه پر دود را

صبر گوارا کند هرچه ترا ناخوش است

ساعتی از کف بنه آب گل آلود را

بی نمکی های دهر کار به جایی رساند

کاختر طالع کنم داغ نمک سود را

دور جمال تو شد گوش به نظاره یافت

مشکل اگر بشنود نغمه داوود را

نیست به گیتی دو چیز جستم و کم یافتم

عاشق بی شکوه را آتش بی دود را

تارک ادبار ما لایق آن گل نبود

بر سر گردون زدیم کوکب مسعود را

هر که به بوی وفا بر سر دنیا نشست

در ته دامن کشید آتش بی عود را

نقد دو عالم کلیم بر سر دل ریختند

شوری بختم ربود داغ نمک سود را