غزل شمارهٔ ۳۰
کلیمگل درین گلشن کجا دارد سر پروای ما
خار هم از سرکشی کی می رود در پای ما
گر به مستی آرزوی ابر و باران می کنم
سنگ می بارد ز ابر پنبه بر مینای ما
در شکست ما فراقت هیچ تقصیری نکرد
پرشکن مانند مکتوب است سرتاپای ما
دیده بینایی بهای خاک راهت چون دهد
آب دریا دیده کم قیمت بود کالای ما
سرفرازی همچو نقش ما نمی دانیم چیست
خاکساری می توان فهمید از سیمای ما
سرکش و مغرور از رستای غیرت می رسم
برنخیزد خار دامن گیر از صحرای ما
دامن از دریا چو برچینیم کی خواهد رسید
آب این دریا به پشت پای استغنای ما
پستی ما در سر کوی تو خوش اوجی گرفت
نقش پا را عار می آید که گیرد جای ما
چند ازین خواری تو خود خجلت نمی فهمی کلیم
در زمین خواهد فرو شد سایه از بالای ما