غزل شمارهٔ ۳۱

که خریدی ز غم گردش دوران ما را

دیده گر مفت نمی داد به طوفان ما را

مفلس ار جنس خود ارزان نفروشد چه کند

کم بها کرد تهی دستی دوران ما را

اشک این گرسنه چشمان مزه دارد هرچند

دهر بر خوان تهی ساخته مهمان ما را

در چمن دیده ز نظاره گل می پوشم

تا نگیرد نمک آن لب خندان ما را

عمر آخر شد و انگاره آدم نشدیم

گرچه زود است قضا این همه سوهان ما را

ناصحان گر نتوانید که آزاد کنید

بفروشید به آن زلف پریشان ما را

خصمی زشت به آیینه چه نقصان دارد

چه غم از دشمنی مردم نادان ما را

چون گهر غربت ما به ز وطن خواهد بود

دربه در گو بفکن گردش دوران ما را

چشم جادوی تو هر چند برد دل ز کلیم

باز دل می دهد آن عشوه پنهان ما را