غزل شمارهٔ ۵۶
کلیمشکفت غنچه ولی موسم خزان من است
فروغ عارض گل برق آشیان من است
چنان نهفته ام اسرار عشق را که لبم
خبر نیافت که نام که بر زبان من است
زبان بسته به اشک روان گذاشت سخن
چو طفل بسته زبان گریه ترجمان من است
سفیدرویی آماج گاه جور کزوست
چنین تو خوار مبینش که استخوان من است
به غیر ازاین که به نظاره ات ز خویش روم
دگر به هر سفری می روم زیان من است
مرا برای تغافل به بزم می طلبد
به داد تا نرسد گوش بر فغان من است
به چاک سینه و فریاد پیرو اویم
جرس به راه وفا میر کاروان من است
کلیم این همه خون پس ز فیض کاوش کیست
اگر نه آن مژه در چشم خون فشان من است