غزل شمارهٔ ۷۴

گردون در آتش از حسد جوهر من است

پرواز من بلندتر از اختر من است

شبنم به بال جذبه خورشید می پرد

کس را چه حد بستن بال و پر من است

پامال و خاکسار و ز هر باد بی قرار

نقش قدم به راه وفا همسر من است

سهلش مبین که سکه مردان همین بود

نقش حصیر فقر که بر پیکر من است

سالک به مقصد از ره تجرید می رسد

در راه عشق رهزن من رهبر من است

گر در غم تو بگذرد از سر چه فایده

خوناب دل که صندل دردسر منست

از آتشی که در ته پایم نهاده شوق

اشکم به دیده سوخته چون اخگر من است

از سایه می هراسم از آیینه می رمم

هر گه دو کس به هم رسد آن محشر من است

بد نام فسق زاهد میخانه ام کلیم

وز باده روزه دار لب ساغر من است