غزل شمارهٔ ۷۵

سردمهری های دوران را تلافی از تب است

سوزن خار ملامت ها ز نیش عقرب است

نه همین ما می گدازیم از غم بخت سیاه

هرکجا روشندلی دیدیم شمع این شب است

ناله هرجا می رسد رنگ دگر بر می کند

آتش غم خانه و باد چراغ کوکب است

بی دلان از یک نگاه گرم از جا می روند

ظرف های طاقت ما را مگر یک قالب است

گفتگوی اهل عالم بر سر دنیا به هم

جمله بی اصلست جنگ طفل های مکتب است

از خدا کامی اگر خواهی به از آرام نیست

در حقیقت یک سوال است و در او صد مطلب است

قطع راه کعبه و بتخانه در یک گام کرد

طی ارض عارف از گام فراخ مشرب است

دانه دام ملایک در زمین حسن تست

کس نمی داند در گوش است یا خال لب است

از طبیبان حال خود پوشیده چون دارم کلیم

جامه ام پیراهن فانوس از تاب و تب است