غزل شمارهٔ ۸۵
کلیمشیوه نادان بود بر عاشق بیدل گرفت
بر اصول رقص بسمل کی کند عاقل گرفت
عشق با سیلاب پنداری ز یک سرچشمه است
جای خود ویران کند هر جا دمی منزل گرفت
طبع بی انصاف را از عیب جویی چاره نیست
گر به زیر تیغ آمد نکته بر قاتل گرفت
هر کجا سامان فزون تر بهره مندی کمتر است
تشنه زاب جوی بیش از سیل کام دل گرفت
موج می تیغ است بر وی جلوه گل آتش است
هر کجا طبع بلند از دهر بی حاصل گرفت
سفله چون دستش قوی گردد زبون کش می شود
حرص هر جا غالب آمد لقمه از سایل گرفت
باده صحبت اگر یکدم بود دارد اثر
تیغ تعلیم به خون غلتیدن از بسمل گرفت
راه عشق است اینکه نتوان بی ادب یک گام رفت
گرد اگر برخاست از جا رخصت از محمل گرفت
رفت عمرم در سفر چون موج و نتوانم کلیم
گوشه امنی درین دریای بی حاصل گرفت