غزل شمارهٔ ۸۸

ای به از گل بر سر احباب خاک خواری ات

چاره ساز جان کار افتاده زخم کاری ات

در کنار نامه اغیار یادم کرده ای

تا بدانم بعد از این قدر فرامش کاری ات

ایدل از آب حیات نامه های دوستان

بر کناری همچو خس دایم ز بی مقداری ات

راه قاصد را به مژگان رفت و چشم انتظار

عاقبت آورد بهر ما خط بیزاری ات

مرهم زخم دلم چون لاله غیر از داغ نیست

چشم دارم اینقدر دلجویی از غمخواری ات

بخت شورم منفعل دارد که با آن بی کسی

بسته مرهم از نمک هر دم به زخم کاری ات

دیده امید را کردی سفید از انتظار

دوستان را خود نبود این چشم از دلداری ات

کشور مهر و وفا بسیار بد آب و هواست

تا درین ملکی دلا لازم بود بیماری ات

ناله بلبل درین گلزار بس باشد کلیم

خاطر گل را چه رنجانی تو هم از زاری ات