غزل شمارهٔ ۹۰
کلیمصبح شکفتگی ز شفق کم بهاتر است
خو کن به گریه خنده ز گل بی وفاتر است
رسم رهش ز همت اهل جهان مخواه
طفل اند و دستشان به دهن آشناتر است
ما اجر از عبادت ناکرده می بریم
هر طاعتی که فوت شود بی ریاتر است
در باغ دهر از خنکی های روزگار
هر جا سموم بیش وزد خوش هواتر است
بر ساز بخت تار کشیده است عنکبوت
طنبور ما ز دست تهی بی نواتر است
لخت جگر به کوی تو نگرفت قدر اشک
آتش ز آب در همه جا کم بهاتر است
دیدم کلیم فقر غنی کلبه فقیر
ویرانه جنون ز همه دل گشاتر است