غزل شمارهٔ ۱۷۱
کلیمگاهی از خاک درت مرهم به زخم ما ببند
اینچنین مگذار ما را یا رها کن یا ببند
حفظ بی برگی به از سامان کن ار وارسته ای
خانه از اسباب چون خالی شود در را ببند
رنگ ما چون مرغ وحشی زود از رو می پرد
ساقی از یک جرعه ما را رنگ بر سیما ببند
در کمین بنشین اگر خواهی شکار افتد به دام
خویش را بنمای و پای آهوی صحرا ببند
تارهای زلف را ای شوخ بر گردن مپیچ
رشته بر آن دسته گل از رگ جان ها ببند
حرف را با صرفه می گو تا کدورت نآورد
باده گر خواهی که صاف آید سر مینا ببند
تار زلفت را به صید دیگری ضایع مکن
هرچه می ماند ز بال ما به پای ما ببند
جز پریشانی دگر سودی نمی بینم کلیم
پند من بشنو به زلف او ره سودا ببند