غزل شمارهٔ ۱۷۸
کلیمدولت به ملک عشق به هر سر نمی رسد
سر تا بریده نیست به افسر نمی رسد
جایی که عارض تو به دعوی طرف شود
میراث آینه به سکندر نمی رسد
ناامن گشته میکده از دست رهزنان
می از حجاب شیشه به ساغر نمی رسد
هر جا که تشنه ای ست رسد گر به کام خویش
زین بحر قطره نیز به گوهر نمی رسد
پیدا نمی کند نمک شور رستخیز
تا گریه ام به دامن محشر نمی رسد
بر سر زن آن قدر که رسد کف به آبله
دستت اگر به ساغر دیگر نمی رسد
بیگانه پی به دقت معنی نمی برد
جز آشنا به داد سخنور نمی رسد
تا غنچه دهان ترا نقش بسته اند
تنگی دل به عاشق بی زر نمی رسد
چشم اثر کلیم ندارم ز آه خویش
آری ز نخل سوخته نوبر نمی رسد