غزل شمارهٔ ۲۳۷

شکر گویم هرچه غم با جان مسکین می کند

در مذاقم مرگ را دور از تو شیرین می کند

خاک کوی خاکساران افسر هرکس که شد

دارد ار بستر ز دیبا خشت بالین می کند

گر حدیث بی وفایی های خوبان بشنود

بیستون پهلو تهی از نقش شیرین می کند

گل درین گلشن زدبس آسیب دارد در کمین

بال بلبل را خیال دست گلچین می کند

طفل اشکم از تلون خانه های دیده را

گاه می سازد سفید و گاه رنگین می کند

صوفیان از سینه روشن به عجب افتاده اند

آری آری مرد را آیینه خودبین می کند

با عصای عقل هرکس می رود در راه عشق

طی دشت آتشین از پای چوبین می کند

شیخ شهر از باده خاک سبحه را گل ساخته

فرصتش بادا علاج رخنه دین می کند

ناله را از لب به دل هرگز نمی آرد کلیم

شعله را از ابلهی تعلیم تمکین می کند