غزل شمارهٔ ۲۳۹

دل به جذب خواری خود جور دشمن می کشد

شیشه ما سنگ از دست فلاخن می کشد

نشنود گر بوی خار از دامن صد پاره اش

سالک راه طلب کی پا به دامن می کشد

تا لبم را بسته شرم عشق می سوزم ز رشک

هرکجا بینم که دودی سرز روزن می کشد

از مغیلان کار سوزن گیر در راه طلب

نیست سالک آنکه خار از پا به سوزن می کشد

کشته ما را اگر ننواخت برق حادثات

نیست غافل انتظار وقت خرمن می کشد

در بیابان طلب تشنگی بر دم به خاک

از مزار من چراغ مرده روغن می کشد

گر به هجران شادمانم از امید وصل اوست

در قفس بلبل صفیر از شوق گلشن می کشد

بخت ما هرجا که بزم عشرتی سامان کند

شیشه راه سنگ می بیند چو گردن می کشد

در کنار خویشتن پروردمش عمری کلیم

اشک کم فرصت که لشکر بر سر من می کشد