غزل شمارهٔ ۲۴۴

به غیر از می کسی از عهده غم برنمی آید

زمان غصه بی ایام مستی سر نمی آید

تغافل بر شراب از توبه هرکس زد پشیمان شد

به استغنا کسی با دختر رز بر نمی آید

زمین دل اگر از آب حیوان پرورش یابد

گیاه عیش از آنجا بی نم می برنمی آید

مگر در سینه پردرد مهمانست پیکانش

که امشب پاره های دل به چشم تر نمی آید

منم آن بی کس و بی آشنای کنج تنهایی

که غیر از پرتو مهر از درم کس در نمی آید

فریب مهربانی می خورد از دشمنان لیکن

حدیث دوستیش از دوستان باور نمی آید

کلیم ارنه به یاد نرگس مستانه اش نو شد

شراب از سرگرانی جانب ساغر نمی آید