غزل شمارهٔ ۲۶۰

عاشق از حیرت درین وادی به جایی می رسد

تا نگردد راه گم کی رهنمایی می رسد

خون خود بر گل رخان شهر قسمت می کنم

هرکه می آید به دست او حنایی می رسد

رشک بر سنگ فلاخن برده سرگردانیم

کو پس از سرگشتگی آخر به جایی می رسد

گرچه سیلم برنمی دارد ز راه انتظار

می روم از جا اگر آواز پایی می رسد

با رخت افسانه گلشن ز بس کوتاه شد

نه ز گل بویی نه از بلبل نوایی می رسد

وعده وصلت به دل گر می دهم بر من مخند

هرکه بیند خسته را گوید شفایی می رسد

در سر کوی تغافل نیستم بی کس کلیم

گر به فریادم نگاه آشنایی می رسد