غزل شمارهٔ ۲۶۱
کلیمکسی تا کی به سان موج دایم در سفر باشد
دری نشناسد و چون موج دایم دربه در باشد
به خضرم احتیاجی نیست گر این است گمراهی
که کوران را عصا هم می تواند راهبر باشد
سبک پی قاصدی باید که چون غم نامه ما را
به دست او دهد کاغذ هنوز از گریه تر باشد
ز بس بر خویشتن می بالد از ذوق گرفتاری
قفس هر لحظه بر مرغ دل ما تنگ تر باشد
درین وحشت سرایم گوشه امنی نشد روزی
که همچون شمع هرجا می روم سر در خطر باشد
کلیم از دل به در کن آرزوی آن کمر ورنه
مدام از اشک حسرت موج خونت تا کمر باشد