غزل شمارهٔ ۲۶۴
کلیمگرچه اول رنجش بیمار از آن سو می شود
دارد این خوبی که صلح از جانب او می شود
رونق خوبیت باید مگسل از روشندلان
گل جدا از شمع چون افتاد بدبو می شود
بر سر خاکش به جای شمع تیری می نهد
هرکه قربان کمانداران ابرو می شود
گفت احوال نهان را گریه ام با آب و تاب
روز اول طفل اشک ما سخنگو می شود
بر دورویی چون مدار عالمست آخر چرا
کار ما با هرکسی کافتاد یک رو می شود
پیرو دل را هزاران دردسر آید به پیش
طفل چون رو بیش باید بیش بدخو می شود
طاعت ما هم به سوی آسمان ها می رود
روز محشر چون به عصیان هم ترازو می شود
بس که می میرد برای خشم و ناز او کلیم
عندلیب غنچه های چین ابرو می شود