غزل شمارهٔ ۲۷۱
کلیمیاد تو از ضمیر به نسیان نمی رود
نقش رخت ز دیده به طوفان نمی رود
با بخت تیره چون به تماشای او روم
در شب کسی به سیر گلستان نمی رود
عاشق به سان شمع بود از غرور عشق
در زندگی سرش به گریبان نمی رود
شمع قلم ز نامه گرمم به ته رسید
شوقم هنوز بر سر عنوان نمی رود
تن سرد گشت و داغ جنون گرم سوختن
سر در ره رفته و سامان نمی رود
ساقی ز می کدورت دل کم نمی شود
بنشین که داغ لاله ز باران نمی رود
چندان که می رویم به جایی نمی رسیم
ریگ ار روان بود ز بیابان نمی رود
افتم به فکر زلف تو هنگام بیخودی
مستش مدان کسی که پریشان نمی رود
دیگر کلیم اگر ز لگدکوب حادثه
چون سرمه می شود ز صفاهان نمی رود