غزل شمارهٔ ۲۹۶
کلیمسیل را درس روانی گریه ی ما می دهد
شوربختی اشک ما تعلیم دریا می دهد
روزگارم سربه سر از تیره روزی یک شب است
وعده ی وصلم چه حاصل گر به فردا می دهد
مفتی خط کز لب او کام بخشی می کند
بوسه را نشمرده و بی وعده فتوا می دهد
صرفه ی خود هر کسی بیند نه جای طعنه است
دین ناقص را اگر زاهد به دنیا می دهد
نیست دل هردم حریف ترکتاز تازه ای
هرچه دارد چون صدف یک جا به یغما می دهد
وسعت ملک جنون بنگر که یک دیوانه را
صد بیابان در بیابان کوه و صحرا می دهد
گاه پیری می کنم موی سفید از باده رنگ
زان که می رنگ جوانی را به سیما می دهد
مرهم داغ دل پروانه باشد موم شمع
داروی رنج خمارم درد مینا می دهد
دل اگر دارد فروغی زآتش عشق است و بس
شیشه را گر آبرویی هست صهبا می دهد
دستش از دامان استغنای شیرین کوته است
کوه کن گر بیستون را در ته پا می دهد
داغ جورش تا فراوان در نظر ناید کلیم
جمله را چون برگ گل بر روی هم جا می دهد