غزل شمارهٔ ۳۲۷ - در مدح شاهجهان
کلیمبه راه فقر مرا این و آن نمی باید
چو راه امن بود کاروان نمی باید
کمال کسب کن اما هنر فروش مباش
دکان خوشست کسی در دکان نمی باید
به روزگار قناعت به هیچ نتوان کرد
مگر برای هما استخوان نمی باید
به راه فقر بلایی چو جمع سامان نیست
اگر به نام رسیدی نشان نمی باید
مرا که روزه محرومیم همه سال است
به روز عید دل شادمان نمی باید
سخن که مبتذل افتاد آسمانی نیست
چو شمع حرف کسی بر زبان نمی باید
کبوتران معانی به برج خویش آیند
برای دزد سخن پاسبان نمی باید
کلیم طایر همت گر آشیان طلبد
جز آستانه شاه جهان نمی باید