غزل شمارهٔ ۳۳۴
کلیمنه به می گرد کدورت از دل ما می رود
غم ازین ویرانه هم از تنگی جا می رود
بر میان نازکت اندیشه نتواند گذشت
راه باریکست پایش ناگه از جا می رود
این قدر باید به می دل بستگی رشکست رشک
تا دهد یک قطره خون از چشم مینا می رود
راه پرخار و تهی پایان دشت شوق را
آبله کفش است آن هم کی بهر پا می رود
دل به امید مداوای که دیگر خوش کند
خسته چون نومید از پیش مسیحا می رود
شمع آخر بر سر پروانه خواهد آمدن
مهربان خواهی شدن این سرکشی ها می رود
گرچه محتاجیم چشم اغنیا بر دست ماست
هرکجا دیدیم آب از جو به دریا می رود
بس که عشرت می رمد از من درین محفل کلیم
باده در دور من از ساغر به مینا می رود