غزل شمارهٔ ۳۴۲
کلیمنگه چو گرم بر آن پرحجاب می گذرد
گلاب آن گل روی از نقاب می گذرد
اگر ز دل به تغافل گذشته مژگانش
چنان گذشته که سیخ از کباب می گذرد
سپند آتش شوقیم کار ما سهل است
به یک تپیدن دل اضطراب می گذرد
ندیده محنت سرگشتگی چه می داند
درین محیط چه ها بر حباب می گذرد
غم زمانه چرا نگذرد به آسانی
چنین که عمر ز غفلت به خواب می گذرد
حنا به توسن آن شهسوار می بندد
گهی که اشک منش از رکاب می گذرد
به غیر زخم جفاهای بی شمار تو نیست
به ملک عشق اگر بی حساب می گذرد
نمی رود قدم عقل در ره جرأت
شناور است و به کشتی ز آب می گذرد
کلیم را تو اگر رخصت سوال دهی
به این نشاط ز فکر جواب می گذرد