غزل شمارهٔ ۳۶۹

خستگان را ناوکش آرام جانی می شود

سینه را پیکان او راز نهانی می شود

بس که از سوز درون نم در نهاد من نماند

در گلو هر قطره اشکم استخوانی می شود

شمع گر هم قامتت شد کو میان لاغرش

جلوه اش کی آفت هوش جهانی می شود

بس که دارم در نظر روز و شب آن چشم سیاه

دیده ام آخر که چشم سرمه دانی می شود

پیک اشکم گر رود زین سان پیاپی سوی دوست

در سر کویش ز قاصد کاروانی می شود

چند بینی روی ما بر خاک عجز و بگذری

از رهش بردار فرش آستانی می شود

در خس و خار وجودم آتش هجران مزن

کز برای مرغ تیرت آشیانی می شود

آرزوی زخم تیرت بس که با خود برده ام

بی سبب چون موج بر خاکم نشانی می شود

نه همین از چرخ می آید ستم بر من کلیم

بر سرم هر ذره خاک آشیانی می شود