غزل شمارهٔ ۳۷۶

به راه عشق که هرگز به سر نمی آید

به غیر گم شدن از راهبر نمی آید

همیشه عقل در اصلاح نفس عاجز بود

که پندگوی به دیوانه بر نمی آید

به است پایی کز وی برآید آبله ای

ز دست ما که ازو هیچ بر نمی آید

از آن کمر نتوانم دمی نظر بستن

ز نازکی به نظر گرچه در نمی آید

یگانگی که نفاقی در آن میان نبود

درین زمانه ز شیر و شکر نمی آید

چو سیل خود خبر خود برم به هر وادی

خبر ز گرم روان پیشتر نمی آید

به روزگار چنان عیب شد سلامت نفس

کم غیر کار شرر از گهر نمی آید

ز دهر دانش و سامان سوال کردم گفت

که از نهال هنر برگ و بر نمی آید

خیال آن کمر از سر نمی رود چه کنم

که مو ز کاسه چینی به در نمی آید

کلیم در دل اگر شعله ای ز شوق بود

به سوی لب نفس بی اثر نمی آید