غزل شمارهٔ ۳۹۳

تا تیغ او به داد اسیران نمی رسد

یک سر به کوی عشق به سامان نمی رسد

جایی که پای خاطر من در میان بود

آشفتگی به زلف پریشان نمی رسد

از خود چو نگذری به مرادی نمی رسد

سر تا بریده نیست به سامان نمی رسد

در بیت ابروی تو که بی عیب آمده است

جز دخل کج به خاطر مژگان نمی رسد

ما طفل بوده ایم و شب جمعه دیده ایم

هرگز به صبح شنبه مستان نمی رسد

یک حرف بیش نیست سراسر بیان عشق

این طرفه تر که هیچ به پایان نمی رسد

کوتاهی زمانه به جایی رسیده است

کز می دماغ باده پرستان نمی رسد

چون شیشه شکسته ز ما دست شسته اند

اصلاح ما به خاطر یاران نمی رسد

پهلو تهی کنند ز مست برهنه تیغ

ز آن رو نگاه یار به مژگان نمی رسد

شعرت کلیم اگر همه شعری نسب بود

نبود بلند تا به سخن دان نمی رسد